Znamy 116 pierwiastków, z tego 92 występujących w przyrodzie, (w śladowych ilościach występuje jeszcze neptun i pluton), a resztę otrzymano w laboratorium. Odkryto około 270 stabilnych (niezozpadających się) jąder. Są wśród nich izotopy czyli odmiany tego samego pierwiastka. Najcięższym trwałym jądrem jest bizmut ²⁰⁹Bi zawierający 83 protony w jądrze. Całkowita liczba znanych jąder: trwałych, nietrwałych i sztucznie otrzymanych wynosi około 3000. Najlżejszym jądrem jest atom wodoru, który jest po prostu protonem, najcięższym jądrem występującym w skorupie ziemskiej jest uran ²³⁸U, zawierający 92 protony. Najcięższe jądro wyprodukowane w laboratoriom ma 116 protonów.

Jeśli poukładamy obok siebie wszystkie atomy, z których składa się człowiek o masie 50 kilogramów, to otrzymamy linię długości 1000 000 000 000 000 km. Światło poruszające się z prędkością 300 000km/s potrzebowałoby 100 lat na jej przebycie.

Neutrina to cząstki poruszające się niemal z prędkością światła. Neutrina produkowane są w jądrach gwiazd, gdzie zachodzą reakcje termojądrowe i w dużych ilościach przechodzą przez Ziemię. Oddziaływanie neutrin z innymi cząstkami jest bardzo słabe. Z każdego strumienia zawierającego 10¹² neutrin przechodzących przez Ziemię tylko jedno zostaje pochłonięte, reszta biegnie dalej.

Samoloty odrzutowe, lecące na wysokości około 10 km, pozostawiają za sobą smugi kondensacyjne, które długo utrzymują się w powietrzu. Na tej wysokości w atmosferze panuje niska temperatura (około -50^oC), w której zawarta w spalinach samolotu para wodna skrapla się i krzepnie. Smugi kondensacyjne są chmurami podobnymi do do Cirrusów, złożonych z drobnych kryształków lodu.

Prędkość światła w ośrodkach przezroczystych jest mniejsza niż w próżni (w wodzie jest 1,33 razy mniejsza). Jeżeli w takich ośrodkach poruszają się naładowane cząstki o tak znacznej energii, że prędkość ich jest większa niż prędkość światła w danym ośrodku to obserwujemy promieniowanie Czeremkowa (nazwa pochodzi od odkrywcy zjawiska Czeremkowa, który za to odkrycie dostał nagrodę Nobla w 1958 roku). Zjawisko to jest analogiczne do zjawiska fali uderzeniowej towarzyszącej lotowi samolotu z prędkością większą od prędkości dźwięku. Podobnie jak odrzutowiec porusza się w atmosferze szybciej niż dźwięk, cząstka naładowana przenika ośrodek materialny z prędkością większą niż prędkość światła w danym ośrodku (ale mniejszą niż prędkość światła w próżni). Powstaje tu również fala uderzeniowa, która w przypadku samolotu ujawnia się jako huk, a w przypadku cząstki jako światło specyficznego rodzaju. Promieniowanie Czerenkowa obserwuje się dziś w reaktorach chłodzonych wodą w postaci wywołującej niezwykłe wrażenie niebieskiej poświaty.

Można określić, w jakiej odległości trwa burza z piorunami, mierząc czas między rozbłyskiem a pierwszym grzmotem. Dźwięk (grzmot) porusza się z prędkością 340m/s, natomiast światło (błysk) z prędkością 300000km/s. Błysk dojdzie więc natychmiast, a na grzmot musimy poczekać. Można przyjąć dla uproszczenia, że piorun uderzył w odległości jeden kilometr gdy różnica czasu między grzmotem a błyskiem wynosiła trzy sekundy.

Słona woda wrze w temperaturze wyższej niż 100^oC. W osolonej wodzie mięso i warzywa gotują się szybciej, ponieważ ma ona wyższą temperaturę wrzenia.

W ciągu jednej sekundy w nasze ciało trafia piętnaście tysięcy cząstek pochodzących z promieniowania naturalnego (promieniowanie alfa, beta i gamma) i kosmosu. Z tego połowa przechodzi przez nasze ciało i wędruje dalej. Tak mała ilość cząsek nie ma szkodliwego wpływu na zdrowie. Człowiek nie wykształcił żadnego narządu, któryby rejestrował i ostrzegał przed promieniowaniem ponieważ do tej pory promieniowanie nie stanowiło zagrożenia dla cłowieka.

Punkty na równiku poruszają się z prędkością 1670 km/h na skutek ruchu obrotowego Ziemi dookoła swojej osi. Cała Ziemia w ruchu obiegowym wokół Słońca ma prędkość zimą 30,3 km/s, a latem 29,3 km/s. Słońce z całym Układem Słonecznym obiega centrum naszej galaktyki Drogi Mlecznej z prędkością 200 km/s, jeden pełny obrót trwa 250 mln lat. Droga Mleczna, czyli nasza galaktyka porusza się z prędkością 600 km/s w stronę centrum Supergalaktyki Lokalnej

Światło poruszające się z prędkością 300 000km/s potrzebuje 8 minut aby przebyć ze Słońca na Ziemię, ponad 5 godzin by dotrzeć z Ziemi na Plutona, 4,3 lat by dotrzeć do najbliższej gwiazdy Proxima Centauri, 30 000 lat by dotrzeć do centrum naszej galaktyki (Drogi Mlecznej), natomiast 156 000 lat musi wędrować by dotrzeć do sąsiedniej galaktyki - Wielkiego Obłoku Magellana. Światło z najdalszej, dostrzeżonej galaktyki wędrowało aż 13 miliardów lat.

Zjawisko zmniejszania objętości dwóch cieczy po ich zmieszaniu nazywamy kontrakcją. Po zmieszaniu 0,5 litra wody i 0,5 litra alkoholu otrzymujemy 0,97 litra roztworu. Mieszanina wody i kwasu siarkowego wykazuje również kontrakcję.

Kafary są to urządzenia służące do wbijania w grunt pali, w których wykorzystywany jest przyrost energii potencjalnej, w celu odzyskania jej w postaci pracy. Najprostszy kafar zbudowany jest z dużego obciążnika tzw. baby, wciąganego na pewną wysokość, a następnie spuszczanego na pal, który należy wbić w ziemię. Nowoczesne kafary przeznaczone są do wbijania pali żelbetonowych, rur stalowych lub ścianek szczelnych w grunt, za pomocą młota spalinowego lub wolnospadowego. Takie kafary wykorzystywane były przy budowie niektórych stacji metra w Warszawie.

Średnią moc człowieka szacuje się na 200W, czyli w ciągu jednej sekundy może wykonać pracę 200 dżuli. Oczywiście chwilowo (np. podczas podnoszenia ciężarów) ta moc może być wielokrotnie większa. Średnia moc konia czyli koń mechaniczny wynosi 735 W, maksymalna moc malucha 17 000W czyli 23KM (KM - konie mechaniczne), a średniej klasy samochodu 700000W (100KM)

Podczas, gdy w elektrowni jądrowej na wytworzenie pewnej energii zużywa się 1 grama paliwa uranowego, to w tradycyjnej elektrowni węglowej na wytworzenie tej samej energii trzeba zużyć około 4 ton węgla.